Ik had laatst een leuk gesprekje met een buurvrouw over generaties. Over hoe anders ze soms lijken dan de onze. Over hoe de rol van vooral de vrouw in de loop der jaren enorm is veranderd.
Over ónze generatie.
Generatie X.
Een stabiele, hardwerkende generatie, vól goede ideeën en een schat aan ervaring. We zijn grofweg geboren tussen 1960 en 1979 en groeiden op zonder de technologie van nu. Zonder smartphones, zonder Google en zonder dat je even een filmpje op YouTube kon opzoeken als je iets niet wist.
We groeiden op tijdens de Koude Oorlog en maakten de overgang mee naar de digitale wereld. We worden weleens de ‘verloren generatie’ of de ‘patatgeneratie’ genoemd.
Maar verloren? Dat valt volgens mij wel mee.
We zijn ervaren, zelfstandig en flexibel.
Én we zijn met z’n allen hartstikke mesjogge geweest.
Onze moeders leerden ons dat we zelfstandig moesten zijn. De films en series van toen vertelden ons dat we alles konden worden wat we wilden.
Dus gingen we dat doen.
Natuurlijk.
We werkten.
We kregen kinderen.
We hielden het huishouden draaiende.
We zorgden voor partners, ouders, buren, huisdieren en soms complete sportteams die zonder ons hun sokken niet eens konden vinden.
Waar onze moeders en grootmoeders zich vooral bezighielden met huishouden en gezin, kwamen er voor ons heel wat rollen bij.
Wij wilden niet kiezen.
We wilden alles.
En liefst ook nog heel erg goed doen.
Misschien zit daar wel de grootste valkuil van onze generatie: we geloofden dat we alles konden. En daardoor gingen we geloven dat we alles móésten.
Dus combineerden we een baan met kinderen, een huishouden met mantelzorg, verantwoordelijkheden met ambities.
En ergens bleven we geloven in die films van vroeger. Dat we alles konden krijgen wat we wilden.
Inclusief de hele shebang en een happily ever after.
Ondertussen kwamen er langzaam nog wat rollen bij.
Volwassen kinderen. Misschien kleinkinderen. Ouders die beginnen te sukkelen.
De sandwichfase.
Met ons ertussen als een soort menselijke tosti.
En dan, ergens onderweg, dient zich een "on"verwachte gast aan.
De menopauze.
Niet alleen als lichamelijke verandering, maar soms ook als een soort innerlijke boekhoudster die ineens de balans opmaakt.
Al die jaren hebben we gezorgd, geregeld, gedragen en volgehouden.
En dan komt opeens die vraag:
“En ik dan?”
Want met al die ballen die we in de lucht hielden en alle rollen die we speelden, zijn we onszelf onderweg misschien een beetje kwijtgeraakt.
En juist in de menopauze kan dat ineens heel duidelijk worden.
Dan moet je opnieuw zoeken.
Wie ben ik eigenlijk?
Wat wil ík?
Waar word ík gelukkig van?
Want we hebben nog wel wat jaren te gaan, hè.
Ons leven is nog lang niet voorbij.
Dat vind ik wel echt te gek aan Generatie X.
Ik merk dat steeds meer vrouwen om me heen zeggen:
“Hé… en nu ben ik aan de beurt.”
Ik wil ook een fijn leven.
En dan zeg ik:
You go for it, girl!
Je verdient het.
Blijf zacht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat hier een berichtje achter: