Chaosdag

 

Er zijn dagen dat ik alles onder controle heb. En er zijn dagen dat het lijkt alsof alles mij onder controle heeft. En dan zijn er chaosdagen. Gisteren begon als zo'n dag. De chaos ontstond in mijn brein en spreidde zich langzaam als dikke inkt uit.

Ik ga graag heel vroeg boodschappen doen. Het liefst ben ik er al bij openingstijd. Dan is het nog vrij rustig en heb ik minder prikkels. Maar ja, soms heb je het niet in de hand. Soms kom je bij de winkel en staan er al een heleboel mensen te wachten tot ze naar binnen mogen.

Ik ga dan wel gewoon mijn boodschappen doen en probeer me zoveel mogelijk op mijn lijstje te richten. Wat mij helpt, is meezingen met de liedjes die door de boxen in de winkel klinken. Personeel kijkt me regelmatig geamuseerd aan.

Gisteren stonden er veel mensen bij de deur. En als ik zeg veel mensen, dan bedoel ik ook veel mensen. Het leek wel alsof er ergens een cruiseschip met passagiers was gestrand en al die mensen van de gelegenheid gebruikmaakten om even boodschappen te doen.

"Oké Margot, verstand op nul en gaan."

Maar dat ging niet helemaal zoals gehoopt. Om me heen was het een kakofonie van stemmen en rinkelende karretjes. Het lukte me op geen enkele manier om me te concentreren op de muziek. Laat staan op de boodschappen. Lang leve de lijstjes.

Er is voor mij dan maar één manier: per artikel op mijn lijstje rechtstreeks naar mijn doel en dan naar het volgende, en zo verder. Dat resulteert dan wel vaak in kriskras door de winkel lopen, maar ja, het doel heiligt de middelen, zal ik maar zeggen.

En toen ik halverwege mijn lijstje was, raakte ik alsnog het spoor bijster. Ineens wist ik sommige dingen niet meer te vinden. En dat er een paar artikelen verplaatst waren, hielp ook niet erg mee.

Nah, lang verhaal kort. Ik kwam dus met tutende oren, minder boodschappen dan bedoeld en zwaar overprikkeld-geïrriteerd thuis.

Adem in, adem uit.

Eerst koffie zetten en een kattenknuffel. Terwijl de koffie pruttelde, ruimde ik in alle rust de boodschappen die ik wel had kunnen halen op.

Even buiten zitten in de tuin. Even ademen. En koffie drinken. Dat natuurlijk ook.

Net als veel andere mensen moet ik weleens niezen. En omdat ik naar mijn weten nog een pakje zakdoekjes in mijn tas had zitten, wilde ik dat pakken.

Wat schetst mijn verbazing? Er zat een pakje kaas in mijn tas. Precies daar waar mijn portemonnee normaal hoort te zitten.

Hè? Hoe heb ik dat dan? Waar is mijn portemonnee?

Eerst maar eens die kaas in de koelkast en dan op zoek naar waar ik dat ding heb gelaten. Maar bij het openen van de koelkast had ik hem al gevonden.

Daar.

Precies recht voor mijn neus, in het bakje waar de kaas normaal gesproken hoort te liggen, lag mijn portemonnee.

Wat kon ik anders doen dan er hartelijk om lachen? Ik nam nog een kop koffie en ging weer in de tuin zitten.

Chaos of niet, mijn dag kon niet meer stuk.

Blijf zacht.