Zwaartekracht

 

Ik ga het er ook gewoon over hebben. Zwaartekracht.  

Met de jaren gaat dat steeds meer trekken. En waar merken wij vrouwen dat het meest? Juist: onze borsten.

Na jarenlang fier en prompt te hebben gestaan, hebben ze er de brui aan gegeven. Ze zakken langzaam steeds verder richting aarde. De zwaartekracht trekt er zwaar aan. En met het verliezen van gewicht transformeren ze stukje bij beetje in triest uitziende, lege knikkerzakjes. Je bent al je knikkers verloren. Nu is het tijd een nieuwe ondersteuner te vinden in de vorm van een bh.

Zo’n vreselijk martelwerktuig dat wij vrouwen dragen om er beter uit te zien, en soms om de zwaarte van sommige borsten te verlichten. Tot die laatste categorie hoor ik niet. Ik ben nooit gezegend geweest met grote borsten. Maar ook bij mij wijzen ze inmiddels richting aarde.

Op zoek naar een goed passende bh dus.  

Nu blijk ik ondertussen ook nog gezegend met een niet‑heel‑gangbare maat, dus een zoektocht wordt het. Ze zijn vaak niet mooi, onhandig, pijnlijk door beugels, en als die er niet in zitten dan zitten de cups niet goed. Wie verzint die dingen eigenlijk?

Hoe kan het dat een kledingstuk — nota bene uitgevonden door een vrouw — voor vrouwen vaak zo slecht past? En ik snap het wel hoor: er bestaan geen standaardlijven en dus ook geen standaardborsten. En toch mag ik graag geloven dat er ergens een bh te vinden is die je niet als een razende Roeland uit wilt trekken zodra je de voordeur binnen bent gestapt.

Op hoop van zegen.

Blijf zacht en laat de moed niet zakken.