In plaats van dat we ons langzaam beter gingen voelen — zoals je bij een doorsnee verkoudheid toch mag verwachten — gingen we met de dag verder kopje‑onder. Ik hoestte zó heftig dat ik er soms van moest overgeven, en zodra ik ging liggen kreeg ik het benauwd. Dat triggerde dan weer nieuwe hoestbuien. Een soort cirkel van ellende, maar dan zonder de glamour.
Op een gegeven moment begon ik er zelfs van te hyperventileren en kreeg ik een kleine paniekaanval. Godzijdank voor manlief, die me al pratend weer terug loodste naar een normaal ademritme. Hijzelf voelt zich vooral gewoon beroerd en doodmoe. De zakdoekjesfabriek draait dankzij ons inmiddels waarschijnlijk een extra ploegendienst.
Na een nacht zittend op de bank, een nieuwe hoestbui van olympisch niveau en een stem die besloot er spontaan vandoor te gaan, vonden we het welletjes. Huisarts gebeld. Misschien kon die iets voorschrijven tegen hardnekkige verkoudheden.
Maar de huisarts wilde ons eerst even zien. En dat was maar goed ook.
Blijken we dus potjandosie — allebei nog wel — longontsteking te hebben. Schijnt dat je niet altijd pijn in je longen hoeft te voelen bij een longontsteking. Wisten wij veel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat hier een berichtje achter: