Heeft iemand mijn mojo ergens gezien?

De laatste maanden ligt mijn schetsboekje onaangeroerd op mijn bureau: aanwezig, maar niet van plan iets te doen. Soms schuif ik het een paar centimeter opzij, alsof dat iets oplost. Maar het blijft liggen. Dat lege boek heeft een soort geduld waar ik jaloers op ben.

Ik merk dat de stilte waarin ik terecht ben gekomen niet leeg is. Helemaal niet. Ze is vol van dingen die blijkbaar eerst moeten bezinken voordat ik er iets mee kan.

Er zit een ruis in mijn dagen. 

Niet luid, maar wel aanwezig. De zorg om iemand die ziek is, de kleine huishoudelijke ritmes, de katten die hun eigen agenda hebben en die soms belangrijker lijkt dan de mijne. Fred die op mijn schoot springt net als ik de laptop heb gepakt, Hannah die haar eigen commentaar geeft door ergens demonstratief bovenop te gaan liggen en Fiepje die vindt dat ik te lang stilzit. Het is alsof mijn hoofd een wachtkamer is waar iedereen tegelijk binnenkomt, en de creativiteit beleefd ergens in een hoekje gaat zitten.

Soms wil ik iets forceren: een potlood pakken, een lijn zetten, een kleur kiezen. Maar elke keer dat ik dat probeer, voelt het alsof ik een deur open wil duwen die van binnenuit wordt vastgehouden. Alsof Fiepje zegt: doe maar even niet, Margot. En ik luister, al vind ik dat soms rete moeilijk.

Creativiteit kwam vaak niet als een idee, maar als een rustpunt. Als een zachte pauze waarin ik leerde zien. Ik moet tegen mijzelf blijven zeggen dat de wereld niet minder mooi is omdat ik even niet teken. Ze wacht gewoon tot ik weer genoeg ruimte heb om een lijn te zetten die klopt met hoe ik leef. 

Maar eerlijk is eerlijk. Het frustreerd me met gezette tijden enorm. Zelfs zo erg dat ik serieus overwogen heb om al mijn hobbymateriaal op Marktplaats te zetten. Gelukkig heeft Fiepje meteen geroepen dat dat niet heel verstandig is. Want: "Je zal maar ineens wel weer inspiratie krijgen. Je weet het niet. Dan kun je weer helemaal overnieuw beginnen. Dat is niet wat je wil toch?" 

Nee. Dat is niet wat ik wil. Ik wil graag weer creatief zijn maar ik weet niet waar ik mijn mojo terug kan vinden.

"Doe iets waar je blij van wordt" roept Fiepje. Ja hèhè, van tekenen wordt ik wel blij ja, maar als het niet lukt wat dan? 

Uiteindelijk is dat denk ik de kern: dat mijn creativiteit geen kraan is die ik even kan opendraaien, maar een bezoeker die langskomt wanneer het haar uitkomt. Soms blijft ze een tijdje weg omdat de wachtkamer te vol is, of omdat Fred op mijn schoot ligt, of omdat Fiepje vindt dat ik eerst iets anders moet doen.

Dan is dat toch geen falen, maar leven.

Ik begin te vermoeden dat mijn mojo niet kwijt is, maar gewoon ergens in diepste krochten van mijn brein ligt te chillen. Dat ze vanzelf weer opstaat wanneer ik ophoud met zoeken.

Dus ik schuif mijn schetsboekje nog maar eens een paar centimeter opzij. Niet omdat het iets oplost, maar omdat het me er hopelijk aan herinnert dat de creativiteit niet weg is — ze is alleen even op een plek waar ik nog niet gekeken heb.

En als ik haar echt kwijt ben, dan roept Fiepje het wel. Die heeft tenslotte overal verstand van.

Blijf zacht. Ook als het allemaal even niet lukt.