Moedig was ik

 

Moedig was ik. Vond ik tenminste zelf.

Vandaag had ik het plan om mijn journalspullen uit te zoeken en eindelijk eens op te ruimen. Ik had me er helemaal voor geïnstalleerd. En toen deed ik doos nummer één open.

Het staarde me aan.

Pakken vol papier, de een nog mooier dan de ander. Stickers in alle soorten en maten. Boekjes die ik ooit met liefde maakte, maar waar ik eigenlijk niets mee doe. Wat wil ik bewaren? Wat kan weg? Wat kan ik weggeven? En als ik iets weggeef… wil ik dan de garantie dat diegene er ook echt iets mee doet?

Keuzestress dus.

Misschien moest ik iets gaan verkopen? Misschien moest ik gewoon alles houden? Na een kwartier ploeteren wist ik het al niet meer. Er werd geschoven van jewelste. Deze kan weg. Of toch niet. Of toch wel?

En die boekjes… die hebben me zoveel werk gekost. Misschien ga ik er ooit nog weer mee aan de slag.

En dan komt Fiepje om de hoek kijken:

“Ooit? Wanneer denk je dat ooit komt?”

Geen idee eigenlijk. Maar ja, een mens is veranderlijk. En hoewel ik nu het schrijven leuk vind, kan het zomaar zijn dat ik ooit… nou ja, je weet wel.

Mijn spreuk is altijd: Laat maar liggen, het vreet geen brood.

Maar soms moet je wél iets opruimen om je hoofd een beetje overzicht te gunnen.

Alleen vandaag dus niet.

Ik gaf de moed al snel op. Alles terug in de doos, deksel erop en hup — weer op het schap in de hobbykamer. Het is duidelijk nog niet de tijd om dit uit te zoeken. Misschien is het meer een herfst-winterklusje.

Dat is, denk ik, ook prima.

Niet alles hoeft vandaag. Niet iedere doos hoeft open. Niet iedere beslissing hoeft genomen te worden zodra je ernaar kijkt.

Dus zo moedig als ik begon, zo moedig ben ik ook weer gestopt.

Dat is toch óók een vorm van dapperheid: weten wanneer je moet zeggen vandaag even niet.

De doos staat weer op het schap. Mijn hoofd is iets leger. En morgen is er gewoon weer een dag.

Moedig was ik.

Vond ik tenminste zelf.

Blijf zacht, ook als het niet lukt.